Rondemiss 2015 - Evi Dalebout

Rasechte Zierikzeese rondemiss

Een rasechte Zierikzeese staat vrijdag 21 augustus bij de prijsuitreiking met de beste drie renners op het podium van de Grote Prijs Emergo Group. Evi Dalebout is namelijk de rondemiss voor de 32e editie van het amateurcriterium in Zierikzee.

Hoe word je eigenlijk wielermiss? In het geval van de twintigjarige blondine was het eigenlijk heel simpel. ,,Een kennis van ons, Raymond Tolhoek, begon er eens over en vroeg of ik het leuk zou vinden”, vertelt Evi Dalebout. ,,Zo is het ontstaan en het lijkt me wel leuk om een keer te doen.”
De Pabo-student vindt de wielerronde een heel gezellig evenement tijdens de Zierikzeese Havendagen. ,,Ik ben er ieder jaar. Dan ga ik kijken met mijn opa en oma en vader en moeder. We hebben ook kennissen aan de Nieuwe Haven wonen. Sinds ik klein ben, heb ik geen Havendagen gemist. We zorgen dat we terug zijn van vakantie.” Dit jaar is dat niet anders: 13 augustus is ze voor een week naar Gran Canaria gegaan. En hoewel Evi Dalebout volmondig toegeeft geen groot wielerfan te zijn, heeft ze wel ‘verstand’ van het parcours. ,,Er zitten veel bochtjes in. Het is niet gemakkelijk.” En bij nat weer, weet ze, is het oppassen op de glibberige steentjes.

Zo verknocht Evi Dalebout aan de Havendagen is, zo is ze dat ook aan Zierikzee. Ze is er geboren en getogen en woont met haar broer en ouders haar leven lang aan ’t Vrije, de straat waar ook de dansschool van Onno Kramer gevestigd was en waar Evi Dalebout lessen volgde bij Elly Geelhoed. Toen de lerares ermee stopte, stapte de wielermiss 2015 over naar een andere sport: voetbal. ,,Ik ben een keer naar een training van MZC’11 gegaan en nooit meer gestopt.” Naast het voetbal is ze ook regelmatig op de sportschool van
Sportblok te vinden. Vier keer in de week sporten haalt ze meestal wel. ,,Dat is lekker om je zinnen te verzetten.” Evi Dalebout heeft het prima naar haar zin in Zierikzee, heeft er haar vriendinnen en werkt regelmatig bij restaurant De Beuze. Drie jaar lang reist ze op en neer voor haar studie aan de Pabo in Rotterdam. Dat blijft ze ook in haar laatste jaar doen. Als ze klaar is, is ze 21 jaar. ,,Dat is nog jong. Ik vind het zonde om al te gaan werken.” Daarom weet
de twintiger dat ze verder wil studeren. Uiteindelijk wil ze drie dagen voor de klas (vanaf groep 5) staan en twee dagen een soort adviesfunctie bekleden voor kinderen die gedragsbegeleiding nodig hebben of iets met interne begeleiding op een school.
Maar eerste wacht haar de schone taak van wielermiss. Ze vervult die rol ongetwijfeld met verve, al rijdend in een mooie cabrio in het door haar zo geliefde Zierikzee.